Założyciel Sercanów
Biografia w skrócie Miłośnik Eucharystii Społecznik Przymierze miłości Cud za jego wstawiennictwemZgromadzenie
Krótka historia Nasze miejsce w Kościele Habit Tekst ślubówCharyzmat - duchowość
Cel zgromadzenia Dlaczego Sercanie Miłość i wynagrodzenie Kard. Wojtyła o charyzmacieFormacja
Zakonnik, kapłan Postulat Nowicjat Seminarium JunioratPowołanie
Czym jest Jak je rozpoznawać? Informacje dla kandydatówSercanie z młodzieżą
Sercańskie Dni Młodych Rekolekcje Piesza PielgrzymkaSercanie - Polska i Świat
Oficjalny serwis w Polsce Nasze zaangażowanie Misje Inne krajeMiłośnik Eucharystii
W swoich „Pamiętnikach” O. Dehon pośród dziewięciu motywów, które skłoniły go do założenia zgromadzenia, na pierwszym miejscu wymienia „pragnienie wyrażone przez naszego Pana św. Małgorzacie Marii, aby znalazły się dusze poświęcone miłowaniu Go i wynagradzające Jego Sercu za grzechy ludzi”.
Słowa Jezusa z Paray-le-Monial stają się dla Dehona przeżyciem osobistym i głębokim. Tym bardziej odczuwanym, bo połączonym z doświadczeniem ogromu zła społecznego. Dostrzega je w tajemnicy nieprawości, jaką jest grzech. Rozumie go przede wszystkim jako odrzucenie miłości Chrystusa. Człowiek zamyka się w sobie, w swoim egoizmie. Nie pozostawia miejsca na miłość Chrystusa, odrzuca, odmawia jej przyjęcia. Stan taki prowadzi do odrzucenia Boga-Miłości w życiu jednostkowym i społecznym. „To Boga brakuje naszej społeczności” – pisze O. Dehon. „Chrystus, dobroczyńca społeczności jest uważany za nieprzyjaciela. Wypowiedziano Mu otwartą wojnę”. Stąd opłakany stan, do jakiego została doprowadzona społeczność: rozwody, przestępczość dzieci i młodzieży, samobójstwa, opuszczone dzieci, ubóstwo, wyzysk.
Ojciec Dehon uważa, że możliwa jest naprawa zastanej sytuacji społecznej poprzez życie duchem miłości i wynagrodzenia. W jego sercu rodzi się „mocne pragnienie założenia zgromadzenia, które żyłoby ideałem miłości i wynagrodzenia Najświętszemu Sercu Jezusa”. Pragnie on wynagradzać za zło człowieka, zło Kościoła i społeczności „poprzez głębokie zjednoczenie z Chrystusem w Jego ofierze dla ludzi”, poprzez otwarcie się na miłość Chrystusa, a w ten sposób otwarcie się na miłość drugiego człowieka i wszystkie jego potrzeby.
O założonym przez siebie Zgromadzeniu O. Dehon powiedział: „Oprócz tego, że dzieło nasze jest wynagradzające, jest dziełem eucharystycznym”. Całe jego życie było tego potwierdzeniem. Jego własna pobożność była wynagradzająca i eucharystyczna. Można o nim powiedzieć, że był człowiekiem Eucharystii. Uważał, że Najświętsze Serce Jezusa i Eucharystia to dwie rzeczywistości nierozłączne. Dusze wynagradzające powinny być duszami eucharystycznymi. Wystarczy przeczytać różne pisma ascetyczne pozostawione nam przez O. Dehona, aby dostrzec, iż w takim świetle widział on życie osób kochających Najświętsze Serce Jezusa. Dehon ukazuje w nich Najświętszą Ofiarę jako najlepszy sposób wynagrodzenia Sercu Zbawiciela. „Jest ona bowiem sakramentem, w którym Chrystus jest Ofiarą i Wynagrodzicielem, który ciągle się składa Ojcu za grzechy świata. (…) Księża Najświętszego Serca chętnie odprawiać będą Msze św. wynagradzające. Odprawią przynajmniej raz w miesiącu Mszę św. wynagradzającą za wszystkie świętokradztwa, które tak bardzo napawają smutkiem Serce Boskiego Mistrza”.
W czasach, gdy Zgromadzenie posiadało tylko jeden dom zakonny, Dehon proroczo przewidywał, że „za jakiś czas spędzać będziemy część dnia u stóp ołtarzy”, co w praktyce oznaczało charyzmat modlitwy adoracyjnej i wynagradzającej przed Najświętszym Sakramentem. Przez adorację wynagradzającą Dehon pragnął nadać specyficzny rys swojemu Zgromadzeniu. Utwierdzają nas w tym przekonaniu Jego zapiski we „Wspomnieniach”: „Adoracja wynagradzająca przed Najświętszym Sakramentem musi być u nas praktykowana skrupulatnie. Jest to nasza audiencja królewska. To nasze powołanie”. W życiu każdego sercanina adoracja posiada więc uprzywilejowane miejsce jako miłosne spotkanie z eucharystycznym Sercem Zbawiciela, jako czas zjednoczenia z samą ofiarą Chrystusa składaną Ojcu. Dzięki niej wynagradzający łączy się z dziękczynieniem i wynagrodzeniem Chrystusa-Wynagrodziciela, pogłębia swoje zjednoczenie z eucharystycznym Sercem Zbawiciela, uczestniczy w Jego wstawiennictwie i otwiera na potrzeby świata. Tak rozumiana adoracja jest działaniem apostolskim w Kościele.
Zobacz nasze filmy
