Założyciel Sercanów
Biografia w skrócie Miłośnik Eucharystii Społecznik Przymierze miłości Cud za jego wstawiennictwemZgromadzenie
Krótka historia Nasze miejsce w Kościele Habit Tekst ślubówCharyzmat - duchowość
Cel zgromadzenia Dlaczego Sercanie Miłość i wynagrodzenie Kard. Wojtyła o charyzmacieFormacja
Zakonnik, kapłan Postulat Nowicjat Seminarium JunioratPowołanie
Czym jest Jak je rozpoznawać? Informacje dla kandydatówSercanie z młodzieżą
Sercańskie Dni Młodych Rekolekcje Piesza PielgrzymkaSercanie - Polska i Świat
Oficjalny serwis w Polsce Nasze zaangażowanie Misje Inne krajeKrótka historia
Powstanie Zgromadzenia Księży Sercanów wiąże się z gorącym pragnieniem ks. Dehona, aby żyć, za wzorem Chrystusa, duchem ofiarnej miłości, jak również z planem miejscowego biskupa Thibaudier’a, który chciał założyć w Saint-Quentin katolickie kolegium. Widząc w tym wolę Bożą ks. Leon Dehon podjął się tego dzieła. Kupił dom, w którym założył "Kolegium św. Jana". W tym czasie odprawiał swój nowicjat i pisał Konstytucje dla nowego Zgromadzenia. Za oficjalną datę powstania Zgromadzenia Oblatów (bo taką nazwę miało na początku) uważa się dzień pierwszych ślubów zakonnych ks. Leona. Złożył je w kaplicy kolegium w dniu 28 czerwca 1878 roku.
Młode Zgromadzenie bardzo szybko zaczęło się rozrastać. Już po roku od założeniu liczyło 14 członków. Ten stan nie trwał jednak długo. Z powodu pewnych nieporozumień związanych z Konstytucjami, które wydawało się, że bardziej są oparte na prywatnych objawieniach niż na Piśmie Świętym, dekretem Stolicy Świętej z dnia 8 grudnia 1883 roku Zgromadzenie Oblatów zostało rozwiązane. Odradziło się jednak już po trzech miesiącach, na wiosnę 1884 roku. Było to dla Założyciela "zmartwychwstanie". Od tego momentu Zgromadzenie przyjęło nazwą: Księża Najświętszego Serca Jezusowego.
Kościół wielokrotnie wyrażał swoją aprobatę dla nowego Zgromadzenia. W 1888 roku papież Leon XIII wydał dekret pochwalny dla duchowości Zgromadzenia. Osiem lat później, 4 lipca 1906 roku, papież Pius X udzielił definitywnej aprobaty, zatwierdzając jednocześnie Zgromadzenie, a Konstytucje na dziesięć lat. Ostatecznego zatwierdzenia Konstytucji dokonał papież Pius XI w 1920 roku.
Nowe Zgromadzenie zaczęło się szybko rozrastać. We Francji rozpoczynano budowę coraz to nowych domów zakonnych. W 1888 roku wyjechali na misje pierwsi misjonarze. Celem ich był Ekwador, skąd jednak po 8 latach musieli wrócić, aby już w 1897 udać się do Konga Belgijskiego. W przeciągu dwudziestu kolejnych lat rozpoczęli pracę w północnej Brazylii, Kamerunie, Południowej Dakocie, Południowej Afryce, Finlandii, Sumatrze. Liczące w 1891 roku 151 członków Zgromadzenie umocniło się też w Europie, otwierając domy w Belgii, Holandii, Niemczech i Włoszech.
Początek XX wieku we Francji to czas prześladowań zakonów i pogłębiającej się laicyzacji życia. O. Dehon przewidując możliwość rozwiązania i wygnania Sercanów z Francji, co faktycznie dokonało się 4 kwietnia 1903 roku, przeniósł Dom Generalny do Brukseli. Rozrastające się Zgromadzenie wymagało decentralizacji, dlatego Kapituła generalna z roku 1908 dokonała podziału na prowincje.
Powstanie Zgromadzenia było odpowiedzią na ówczesne wyzwania Kościoła i świata. O. Dehon, zetknąwszy się z nędzą ludzką, zaangażował się w walkę o sprawiedliwość społeczną oraz poprawę życia materialnego i moralnego proletariatu. Doszedł wtedy do przekonania, że najgłębszą przyczyną grzechu i nędzy stanowi odrzucenie miłości Chrystusa. Założyciel Sercanów czytał Ewangelię w perspektywie miłości Boga objawionej w słowach, czynach, w praktyce, w życiu, w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa. Pociągnięty tą miłością, pozostającą bez odpowiedzi, zapragnął odpowiedzieć na nią głębokim zjednoczeniem z Sercem Jezusa, łącząc się wewnętrznie z Jego wynagradzającą ofiarą złożoną Bogu Ojcu za ludzi. Zrozumiał, że ten ideał oznacza budowę Bożego Królestwo w duszach i społeczeństwie.
Zobacz nasze filmy
