Zgromadzenie Księży Najświętszego Serca Jezusowego

(Congregatio Sacerdotum a Sacro Corde Jesu)

SCJ – Sacerdotes Cordis Jesu (Księża Serca Jezusowego)

Główna idea

Każdy zakon, zgromadzenie zakonne czy stowarzyszenie życia apostolskiego jest powołane przez Ducha Świętego, aby objawić, urzeczywistnić jakąś szczególną cechę z bogactwa Chrystusowego życia.

Sercanie powstali w celu ukazania światu tajemnicy Jezusowej miłości do Ojca i do ludzi. Mają w sposób szczególny naśladować św. Jana apostoła, który spoczywał u boku Chrystusa w czasie Ostatniej Wieczerzy i pozostał wierny przy Mistrzu w czasie Jego śmierci.

Św. Jan w wieczór ustanowienie Eucharystii zobaczył jak Pan Jezus oddał się cały w sposób cudowny i tajemniczy, a następnego dnia, stojąc na Kalwarii, był świadkiem bolesnej ofiary Jezusa na krzyżu. Zrozumiał on do czego zdolna jest prawdziwa miłość: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13). Można o św. Janie powiedzieć, że stał się świadkiem tajemnicy Jezusowego Serca.

Założyciel sercanów, francuski ksiądz Leon Jan Dehon, pośród motywów, które skłoniły  go w 1878 r.  do założenia zgromadzenia na pierwszym miejscu wymienia pragnienie wyrażone przez Pana, aby znalazły się dusze poświęcone miłowaniu Go i wynagradzaniu Jego Sercu za grzechy ludzi, Kościoła i społeczeństw.

Cel i sposób istnienia

Sercanie całe życie przeżywają zatem w duchu miłości i wynagrodzenia. Choć nie zostali powołani do określonego dzieła zewnętrznego, to mają pewne apostolskie ukierunkowania: codzienną adorację eucharystyczną, posługę najbardziej potrzebującym, pomoc robotnikom i pracodawcom, posługę formacyjną dla osób poświęconych Bogu oraz wyjazd na misje zagraniczne.

Zgromadzenie Księży Sercanów jest zgromadzeniem kontemplacyjnym, wynagradzającym i eucharystycznym. Jednocześnie jest to zgromadzenie apostolskie, stojące przy tych, którzy dźwigają najboleśniej krzyż swego życia.

Habit

Habitem dla zakonników ze Zgromadzenia Sercanów jest czarna sutanna przewiązana czarnym kordonem (sznurem). Strój zakonny jest identyczny dla księży i braci. Powodem takiego stroju, wybranego przez Ojca Założyciela  - Sługi Bożego Leona Jana Dehona – był fakt bycia przez niego księdzem diecezjalnym przed założeniem Zgromadzenia. Obłóczyny w habit mają miejsce na zakończenie nowicjatu w dniu składania pierwszych ślubów zakonnych.

Herb

Na tarczy koloru niebieskiego widnieje krzyż , dzielący tarczę na cztery pola. Na przecięciu belek znajduje się Serce Jezus z płomieniem i krzyżem, oplecione cierniem. W górnym prawym polu znajduje się monogram AM (Ave Maria). Godło przypomina o potrzebie pracy nad szerzeniem Królestwa Bożego, czerpania przykładu z Serca Jezusowego, które jest wzorem poświęcenia, miłości i gorliwości. Monogram maryjny nawiązuje do oddania się całej wspólnoty pod opiekę Matki Bożej.

 

Pozdrowienie

Sercanie codziennie pozdrawiają się: "Vivat Cor Jesu" i odpowiadają  "Per Cor Mariae”. Wyrażenia to oznaczają: "Niech żyje Serce Jezusa" i odpowiedź "Przez Serce Maryi". Pierwsze pozdrowienie „Vivat Cor Jesu per Cor Mariae” bez żadnego dodatku znajduje się na początku listu, który ks. Paris pisze do swego przyjaciela ks. Falleur z Lille pod datą 12 listopada 1884 r. Oto jak ją wyjaśnia ks. Lamour w czerwcu tegoż samego roku: „Serce Jezusa pragnie żyć w nas a my prosimy w każdej chwili by odpowiedzieć na Jego pragnienie. Vivat Cor Jesu – to jest życie miłości. On wziął serce od swej Matki toteż i nam chce się udzielać przez Serce Matki. Maryja jest jedyną żywą, Bożą pośredniczką której należy powierzać wszystko: myśli, słowa, czyny, możliwości i władze nasze aby ona zjednoczyła to wszystko w Sercu Jezusa, swego Syna. On jest jedynym źródłem życia tak jak jedynym strumieniem prowadzącym do tego źródła jest Maryja".

 

 

Foto archiwum